Dyskopatia – objawy, przyczyny, leczenie

Dyskopatia – objawy, przyczyny, leczenie, 7.4 out of 10 based on 71 ratings

Ból promieniujący wzdłuż dróg nerwowych i przyjmujący postać rwy kulszowej. Drętwienie i mrowienie, a więc zaburzenia czucia powierzchownego. Ogólne osłabienie, deficyt sił, a w najgorszym wypadku – całkowite porażenie siły mięśni, które powodować może zanik mięśni widoczny na przykład jako zmniejszenie obwodu uda czy goleni. Do tego osłabienie odruchów ścięgnistych i bardzo bolesne objawy rozciągowe. Wszystkie te symptomy zwiastują najpewniej chorobę kręgosłupa, której występowanie w XXI wieku uznać należy powoli za plagę.

Dyskopatia atakująca najczęściej pacjentów z przedziału wiekowego 30-50 lat to choroba bolesna i wyniszczająca. Najczęściej zapowiadają ją właśnie bóle kręgosłupa – pospolite, codzienne, w pierwszej fazie niewzbudzające żadnych podejrzeń, bo kojarzone z niewyspaniem, nadwyrężeniem czy przepracowaniem. Niestety, to właśnie ten objaw może być poważnym sygnałem jeszcze poważniejszej choroby, której leczenie – w zaawansowanym stadium rozwoju – przyjmuje postać jedynie operacyjną. Bo dyskopatia to przewlekła choroba kręgosłupa, opierająca się na patologicznych zmianach krążków międzykręgowych. Choroba bardzo bolesna, czasami trudna w diagnostyce, jeszcze częściej – niemożliwa do wyleczenia.

Czym są krążki międzykręgowe?

Krążki międzykręgowe – nazywane tarczami lub dyskami – to otoczone pierścieniem włóknistym, zbudowane z gęstego jądra miażdżystego struktury, występujące między trzonami kręgów. Krążki pełnią przede wszystkim funkcję amortyzatora kręgosłupa, chroniąc oś przed wstrząsami powodowanymi (na przykład) poruszaniem się. Dodatkowo, dyski zapewniają kręgosłupowi ruchomość, a więc umożliwiają mu zgięcia, prostowania, ruchy boczne i obrotowe. Dzięki krążkom kręgi nie ocierają się o siebie, nie niszczą, nie ulegają zwyrodnieniom.

Niestety, z wiekiem i w konsekwencji trwałych przeciążeń elastyczność krążków międzykręgowych maleje, a same struktury stają się podatne na uszkodzenia, które z kolei powodować mogą przemieszczenia się samego dysku lub jego korzeni rdzeniowych. O ile w przypadku osób, które ukończyły 60. rok życia zmiany powstające w obrębie krążków międzykręgowych uznawane są za naturalną część procesu starzenia, to u pacjentów młodszych – uznaje się je najczęściej za patologię.

Czym jest dyskopatia?

Szacuje się, że blisko 30% osób w wieku od 30 do 50 lat spotkało się już lub dopiero spotka z problemem dyskopatii, która przyjmuje postać wypukliny oraz przepukliny. Ta pierwsza forma to brak przerwania ciągłości pierścienia włóknistego, postać druga to z kolei przerwanie ciągłości pierścienia przez jądro miażdżyste. Ponadto, przesunięty w wyniku patologii krążek prowadzić może do ucisku na korzeń nerwowy, co w konsekwencji grozi bardzo niebezpiecznym uszkodzeniem lub zakłóceniem mechaniki tarczy.

Tego typu, bardzo posunięte zmiany powstają latami, a odczuwalne przez pacjenta nieprawidłowości nasilają się stopniowo. Biorąc pod uwagę konsekwencje zaniedbania czy zignorowania pierwszych, jednoznacznych objawów dyskopatii (a więc uznając fakt, że nawet niewielka masa dysku wypchnięta dokanałowo może oddzielić się od reszty krążka) niezwykle istotne jest wczesne rozpoznanie i takie też, prędkie podjęcie leczenia choroby. Terapia zastosowana w pierwszych stadiach schorzenia może mieć przebieg nieinwazyjny. Jednak gdy dysk wysunie się dokanałowo o ponad 10 milimetrów – jedynym wskazaniem jest operacja. Dlatego też, już ciągły ból o niewielkim stopniu nasilenia powinien być symptomem alarmującym o zakłóceniu ruchu w obrębie segmentu ruchomego kręgosłupa i przesunięciu dysku. Stan zapalny oraz uszkodzenie dysku odczuwane jako ból powodujący mrowienie należy natomiast traktować jako objaw wyraźnie wskazujący na dyskopatię. Dodatkowo warto też zwracać uwagę na ból kręgosłupa lokujący się najczęściej w obrębie kręgów szyjnych i lędźwiowych, osłabienie kończyn, niedowłady, drętwienia i osłabiony odruch kolanowy.

Jakie są przyczyny dyskopatii?

Przyczyn dyskopatii należy doszukiwać się przede wszystkim w znacznych obciążeniach kręgosłupa, powiązanych najczęściej z wyczerpującą pracą fizyczną oraz z nieumiejętnym podnoszeniem, dźwiganiem i przenoszeniem dużych, ponad dziesięciokilogramowych ciężarów. Nie bez wpływu na ryzyko pojawienia się dyskopatii ma też niehigieniczny tryb życia, otyłość, brak ruchu oraz… wibracje na które nasze kręgosłupy są narażone w trakcie długiej jazdy samochodem!

Oprócz przyczyn bezpośrednich (wśród których wymienić w pierwszej kolejności należy różnego rodzaju urazy i kontuzje), warto wspomnieć o czynnikach ryzyka, które podnoszą prawdopodobieństwo wystąpienia tego schorzenia. Jak padło już wcześniej – dyskopatia dotyka przede wszystkim pacjentów w przedziale wiekowym od 30 do 50 roku życia. Na wystąpienie schorzenia narażeni są też przede wszystkim pacjenci cierpiący na osteoporozę oraz osoby żyjące w ciągłym stresie, który – jak powszechnie wiadomo – powoduje trwałe zwiększenie napięcia mięśni. Nie bez znaczenia pozostają też skłonności wrodzone, dlatego w procesie diagnozowania dyskopatii zwraca się coraz częściej uwagę na rodzinną historię chorób.

Diagnostyka dyskopatii

Dyskopatia to choroba, która wywołuje liczne, bardzo charakterystyczne objawy kliniczne, wśród których wyróżnia się między innymi bóle kręgosłupa, zaburzenia czucia czy niedowład. Dla pełnego potwierdzenia wystąpienia dyskopatii oraz określenia jej stadium – diagności (po wywiadzie z pacjentem) zalecają wykonanie RTG kręgosłupa w projekcji przednio-tylnej oraz bocznej, wykonują tomografię komputerową i rezonans magnetyczny kręgosłupa.

Leczenie dyskopatii

Leczenie dyskopatii zależy od stadium rozwoju choroby. Na szczęście, aż w 90% zdiagnozowanych przypadków wystarczające okazuje się skierowanie na rehabilitację i fizjoterapię. Dodatkowo, w przypadku mniej zaawansowanej dyskopatii stosuje się też łagodne leczenie farmakologiczne, sprawnie niwelujące bóle kręgosłupa i przynoszące pacjentowi wyraźną ulgę. Ponadto, w lekkich przypadkach schorzenia lekarze starają się namówić pacjentów do zmiany trybu życia – podjęcia regularnej aktywności fizycznej, zrezygnowanie z wykonywania obciążających kręgosłup prac, sugerują przejście na dietę czy stosowanie masaży zmniejszających napięcie mięśniowe w okolicach patologicznie zmienionych krążków.

W przypadkach, gdy zachowawcze, nieinwazyjne leczenie nie przynosi oczekiwanych efektów oraz w przypadkach patologii, które nie kwalifikują się do praktyk stosowanych podczas leczenia zachowawczego – pacjentom proponowana jest interwencja chirurgiczna.

Najczęściej przeprowadza się wtedy dyscektomię, czyli zabieg usunięcia części ciała miażdżystego, które boleśnie oddziałuje na korzeń nerwowy. Niekiedy także stosuje się procedury chirurgiczne o niewielkiej inwazyjności, takie jak komfortową dla pacjenta neuroplastykę krążka międzykręgowego.

VN:F [1.9.22_1171]
Ocena: 7.4/10 (71 głosy)
Komentarze do artykułu
  1. Anna | Odpowiedz
  2. Zofia | Odpowiedz
  3. Ona | Odpowiedz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Przeczytaj poprzedni wpis:
Leczenie kręgosłupa
Leczenie kręgosłupa – bezbolesne i skuteczne metody

Stare, mądre powiedzenie głosi, że lepiej jest inwestować w profilaktykę niż leczyć. Tyle tylko, że w przypadku schorzeń powodujących ból...

Zamknij