Operacja kręgosłupa

Operacja kręgosłupa, 6.6 out of 10 based on 5 ratings

Operacja kręgosłupa uznawana jest zwykle za ostateczność – krok stosowany wtedy, gdy wszystkie inne metody zawiodą. To właśnie przez taką, ogólną opinię na temat operacji pacjenci, którym sugeruje się interwencję chirurgiczną odczuwają potężny lęk. Operacja kręgosłupa to przecież duża ingerencja obarczona ryzykiem powikłań czy komplikacji. To także widmo bólu i długiej rekonwalescencji – równie bolesnej i tak samo przerażającej co sam zabieg. Summa summarum często zdarza się tak, że pacjenci kierowani na operację nadal bagatelizują problem i starają się odwlec zabieg w czasie, szukając przy tym rozwiązań alternatywnych, nierzadko niepolecanych przez lekarzy. W konsekwencji ich stan się pogarsza – zwyrodnienie (dla przykładu) obejmuje kolejne krążki, a ból powiązany z następnym atakiem rwy kulszowej nie pozwala na wykonywanie najprostszych nawet czynności. Ale czy naprawdę jest się czego bać? Czy operacje kręgosłupa to faktycznie bolesna, obarczona ryzykiem powikłań konieczność? A może to po prostu skuteczne rozwiązanie, które w wielu przypadkach może wyeliminować raz na zawsze bolesny, powodujący długotrwały dyskomfort problem? Między innymi na te pytania postaramy się odpowiedzieć w naszym artykule, opisującym metody operacyjne stosowane przy najpowszechniej spotykanych schorzeniach kręgosłupa.

Kiedy konieczna jest operacja kręgosłupa?

Tak jak zostało to powiedziane na początku naszej publikacji – operacja kręgosłupa uznawana jest najczęściej za synonim rozwiązania ostatecznego, które wykorzystywane jest wtedy, gdy inne solucje zawodzą lub kiedy nie przynoszą one oczekiwanych efektów. Oczywiście wiele w tym stwierdzeniu prawdy, jednak warto pamiętać, że to, czy dany pacjent zostanie skierowany na operację uzależnione jest od wielu czynników, a o jego ostatecznej kwalifikacji zawsze decyduje dokładna diagnostyka czynnościowa i diagnostyka obrazowa.

Większość chorób kręgosłupa może być skutecznie leczonych przy zastosowaniu nowoczesnych terapii, rehabilitacji czy osteopatii medycznej. Jeśli jednak – mimo zastosowania programu leczenia – pacjent nadal uskarża się na przewlekłe objawy połączone z dużym ubytkiem neurologicznym lub wskazuje na to, że powodujące dyskomfort objawy pojawiają się cyklicznie z dużą częstotliwością – wtedy należy rozważyć konieczność zmiany programu rehabilitacji, a dopiero później – uznać zasadność przeprowadzenia stosownej operacji. Dlatego tak ważna jest samoświadomość i umiejętność obserwacji własnego ciała. Nawet bardzo ostry, ale jednorazowy ból nie musi być przecież objawem groźnej choroby. Z drugiej strony ból kręgosłupa, który trwa powyżej 4 tygodni i – dla przykładu – promieniuje do kończyn należy zinterpretować jako poważny problem wymagający bezzwłocznej konsultacji lekarskiej, a ból trwający ponad 2 miesiące – uznać za ból przewlekły, z którym walka jest o wiele trudniejsza, a którego eliminacja przy użyciu metod nieinwazyjnych przynosi z reguły gorsze efekty. Dlatego też, w przypadku wystąpienia przedłużających się dolegliwości i dyskomfortu nie warto zwlekać czy bagatelizować objawów. Warto natomiast pamiętać, że ból sam w sobie nie jest wskazaniem do operacji. Jest tylko sygnałem, który wysyła kręgosłup i który powinien zostać skonsultowany jak najszybciej z lekarzem. Zaniedbanie takich symptomów najczęściej pogłębia stan chorobowy i doprowadza do tego, że rehabilitacja czy nieinwazyjne leczenie staje się bezpodstawne – w odróżnieniu od wzbudzającej lęk i kojarzonej z ryzykiem komplikacji operacji.

Operacja kręgosłupa – fakty i mity

Bezsprzecznym i uspokajającym pacjentów faktem jest, że operacje kręgosłupa rzadko kiedy powodują komplikacje. Z drugiej strony nie wolno zapominać o kolejnej prawdzie – mówiącej o tym, że każdy, skierowany na operację pacjent powinien zdawać sobie sprawę z możliwości wystąpienia takich powikłań, jak infekcje, krwawienia, uszkodzenie korzeni nerwowych czy wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego. Tyle tylko, że ryzyko tych komplikacji jest naprawdę niewielkie, a dostosowanie się do zaleceń lekarskich i praktykowanie zasad szeroko rozumianej higieny jeszcze bardziej zmniejsza szansę ich wystąpienia.
Ponadto pamiętać należy, że aż 95% chorób dotykających kręgosłup to schorzenia, które mogą być leczone w sposób nieinwazyjny. Na to, czy do operacji faktycznie dojdzie wpływ mają często sami pacjenci, którzy ignorują objawy i zwlekają z konsultacją lekarską. Dlatego następnym, istotnym faktem jest to, że istnieją przypadki, w których operacja jest po prostu niezbędna. Najczęściej są to przypadki chorób mocno posuniętych, przez lata ignorowanych i zaniedbywanych. Do tych ostatnich zaliczyć należy schorzenia niosące za sobą groźbę porażenia rdzenia lub nerwów, zerwania wiązań tylnych, wystąpienie zwyrodnieniowych narośli na kręgach czy niecofających się przepuklin krążkowych. Operacja jest też jedynym wyjściem w przypadku dużych, zaniedbanych, nieleczonych skolioz i rozwiązaniem stosowanym u pacjentów u których doszło (z powodu choroby) do zaburzeń czucia powierzchownego, dużych zwyrodnień stawów czy niedowładów ruchowych. Ostatnim, ważnym faktem jest natomiast to, że – gdy operacja kręgosłupa uznana jest za jedyne wyjście – lekarze starają się stosować metody jak najmniej inwazyjne, a więc jak najbardziej bezpieczne i komfortowe dla samych pacjentów.

Metody chirurgicznego leczenia schorzeń kręgosłupa

To przede wszystkim od rodzaju i postępu choroby, stanu układu kostnego, stanu neurologicznego i ogólnej kondycji pacjenta zależy, jaka metoda chirurgicznego leczenia schorzeń kręgosłupa zostanie zastosowana. Lekarz – mając na uwadze wszystkie, powyższe czynniki – decyduje, czy operacja będzie miała przebieg inwazyjny, czy małoinwazyjny.

Ten pierwszy rodzaj operacji jest oczywiście mniej komfortowy dla pacjenta i powiązany z koniecznością długiego pobytu w szpitalu i późniejszej, często wyczerpującej rekonwalescencji. Metody małoinwazyjne są natomiast bardziej korzystne – w mniejszym stopniu uszkadzają tkanki miękkie i kości, a ich zastosowanie umożliwia szybki powrót do pełni zdrowia.

Operacje kręgosłupa – najczęściej stosowane techniki

Lekarze zawsze dostosowują technikę operacyjną do konkretnego schorzenia i stanu pacjenta. I tak, w przypadku nadmiernej ruchomości segmentu ruchowego, operatorzy powołują się na techniki stabilizujące, w których używa się przeszczepów kostnych pobranych od pacjenta lub specjalnych implantów, które (za pomocą śrub) wkręca się w kręgi, a w dalszej kolejności – mocuje prętami lub stabilizującymi płytami.

Kiedy operacja kręgosłupa skupia się na konieczności usunięcia struktur uciskających na układ nerwowych (a więc kiedy jest wykonywana w przypadku dużej przepukliny czy zmian zwyrodnieniowych), operatorzy stosują techniki odbarczające. Małe, proste przepukliny dyskowe operowane są natomiast z zastosowaniem technik mikrochirurgicznych, a w przypadku konieczności usunięcia kostnych płytek kręgowych lub wycięcia otworu w więzadłach kręgosłupa i krawędziach wyrostków ościstych – stosowane są techniki klasyczne (odpowiednio – laminectomia i fenestracja).

VN:F [1.9.22_1171]
Ocena: 6.6/10 (5 głosy)

Komentarze do artykułu
  1. BN | Odpowiedz
  2. malina | Odpowiedz
  3. henryk | Odpowiedz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Przeczytaj poprzedni wpis:
Rehabilitacja kręgosłupa

Od wielu lat lekarze alarmują, że choroby kręgosłupa stają się cywilizacyjną plagą. Jednocześnie specjaliści zaznaczają, jak ważną rolę pełni profilaktyka,...

Zamknij